O concepto de “paisaxes invisibles” utilízase para describir dimensións do territorio que non son evidentes a primeira ollada, pero que son fundamentais para comprender como funciona unha paisaxe, como se construíu historicamente e que significados sociais, culturais, ecolóxicos ou simbólicos contén.
O territorio de O Suído constitúe un exemplo paradigmático de paisaxe invisible, no sentido de que gran parte dos elementos que explican a súa configuración, funcionamento e valor territorial non son evidentes a primeira ollada, a pesar de seguir sendo determinantes.
O Suído é un territorio onde os elementos que sosteñen o equilibrio paisaxístico —memoria histórica, xestión comunal, funcións ecolóxicas e saberes locais— permanecen activos, pero non visibles. Recoñecer estas capas invisibles é unha condición imprescindible para calquera estratexia de planificación, conservación ou transición territorial.
Esta forma de percepción do territorio foi levada por Manuel e Fran aos TEdx da Cidade da Cultura en Santiago de Compostela cun gran éxito de audiencia e acollida.
